...

...

چه بگویم؟

...

...

...

به اتفاق جمعی از رفقای مستقلی

رونمایی هیهات رو شرکت کردیم؛

اثری 4 اپیزودی؛

که هر قدر رو به انتها می رفت زیباتر میشد!

دو حکایت آخر واقعا زیبا بود...

چقدر دلم برای کربلا تنگ شده.

نمی تونستم تهران بند بشم تا امشب؛

می خواستم برگردم، با اینکه کلی کار نکرده مونده!

ولی ...

توکل به خدا!

دستم به نوشتم هم نمی رفت ...

وقتی حتی در پناهگاه کوچک افکار،

در سینما هم، بر نداشتی دست از سرم!

چه کنم...

از یکی- دوهفته قبل نشست تا همین حدود،

هیچ کتابی رو نتونسته بودم کامل بخونم...

تعریف «رویای نیمه شب» را زیاد شنیده بودم،

به واسطه فعالیت های جدید متین هم داستانش را می دانستم،

دو سه روز پیش، اتفاقی در خانه، یافتمش.

سوژه اش آنچنان برایم جذاب بود که تا حرم امام تقریبا تمام شد...

چه درک مشترکی!

کاش ...

یا صاحب الزمان؛

دلم جمکران می خواهد...

دنیای ما،

ساخته همین واکنش هاست!

و

من از الان منتظر یک واکنشم!

کاش آن صفحه ای که آوردی استخاره بود ...

* یه وقت هایی، تو حرف های ناگفته هم نمی تونی حرف های ناگفتی ات را بنویسی!

صرفا به خاطر یک قول!

می نوسیم، شاید نوشتن افکار مشوش این روزها و لحظه های کم طاقت این ساعات را اندکی قابل تحمل تر کند... این کلمات را که می نویسم، دلم می خواهد از تهران فرار کنم! می نویسم، شاید نوشتن، بعد از کوهپیمایی و قدم زدن در خیابان ها، بعد از صحبت با خانواده، بعد از خواندن شعر و داستان، و حتی بعد از دیدن فیلم های خاطر انگیز قدمی، اندکی رهایم کند از این دل آشوبه ها... ما هر چه می کشیم از همین ایمان نصفه و نیمه مان است، وگرنه نباید سر دو سه مسئله مهم ولی نه چندان بزرگ اینچنین بهم بریزیم... کاش زیارتی نصیبمان می شد... همه چیز بهم ریخته است! *** یک کوهپیمایی چند ساعته، آن هم شبا

اندکی مانده به نقطه دو صفر مرزی، در شرایط نه چندان ساده، با لب تاپی بدون کیبورد فارسی، این شعر مجیدتال را زمزمه می کنم و می نویسم: باز هم زائرتان نیستم از دور سلام! مثل پریروز توی قطار تهران-قم ؛ که بعد مدت ها چشم انتظاری، صدقه سر اردوی بچه های دانشگاه شاهد، زائر کریمه اهل بیت شدیم... دیشب همین حوالی، جای شما خالی، جمکران بودم... جمکران... جمکران خلوت اش یک جور به دل می نشیند، شلوغش یک جور... عصرش یک جور و شبش یک جور... مخصوصا اگر شب جمعه باشد و فضا عطرآگین دعای کمیل... جمکران... جمکران... پاک می کنم و دوباره می نویسم، حرف به زبانم جاری نمی شود، نمی دانم... خب نوشت

چه خوب که ظرف یک هفته دوبار بری پابوس خواهر ولی خدا! خدا روشکر که لمس این ضریح، در ازدحام زائرین ایام میلادش توفیق مان شد؛ بانو! حرف و حدیث ما، حرف یک ماه و دو ماه گذشته نیست، حرف خیلی قبل هاست عزیز قم! برایم قابل پیش بینی نبود، که دیدن یک عکس روز میلاد اینقدر حالم را خوب کند؛ عکس ساده یک کیک تولد! حالا عطر یاس دو ساله شده، به برکت نگاه مادر! و آخر! آخرِ آخرِ پنجره این هفته! یک تجربه کاری جدید! من و پوکمون گو ها!!! حداقل برای رزومه که خوبه! :) جالبه ما هر چهار سال یکبار تقریبا، یه شیفت به گذشته و روزهای خبرنگاری داریم! روزهای نشست هفدهم، روزهای گرم و پر

خوشحالی یعنی؛ صبح از خواب بیدار شی، ایمیلت رو باز کنی و خبر زیارت نیابتی شب جمعه ات را بخوانی... انصافا دیروز این سید محمد دل ما خوب سوزاند! الحمدلله... اللهم ارزقنا... امروز را روز جهانی چپ دست ها خواندند! چپ دستی عالم جالبی دارد... از خاطرات نیمکت های سه نفره که بگذریم، تا همین سن هم در کار با قیچی و ابزار آلات دست راست ها کماکان دچار مشکلیم!!! یک هفته مانده به نشست! الحمدلله مشکل خاصی نیست؛ گرچه بعضی چیزها خیلی اذیت می کند! بحث های الکی بخاطر بی تجربگی و...! خیلی از میهمانان شنبه - یکشنبه جواب می دهند؛ تا خدا چه بخواهد...

حالم خوبه، البته بهتر بودم تا قبل از نشست پای تلگرام و...

خسته ام، از جنس همان خستگی ها خواستنی و دلنشین جهاد اکبری!

که دوست داری مدت ها همراهت باشد...

حال، نشست هفدهم اتحادیه هم تمام شد!

آن پنج شنبه هم رسید؛

همان که هفته پیش در پست آخر گفتم،

اما نه آنچنان که باب میلم بود...

من از سر تکلیف ایستادم!

دعا بفرمایید...

درست در دهه چهارم، بعد از گذشت سی و اندی سال از وقوع انقلاب، و شکل گیری نخستین حکومت شیعی اسلامی، کمی بعد از رحلت پیرجماران؛ عده ای سر دعوا بر استخوان های سفره انقلاب، چوب حراج زده اند به آبروی نظام و اسلام! که اگر از بیرون زل بزنی این اتفاقات این روزها، نه اسلام می بینی و نه اخلاق اسلامی و انسانیت و نه مصلحت اندیشی و... عده ای احمقانه در تلاشند، تا در میان بازی های سیاسی شان، پای همه پابرهنه گان انقلاب ببرند ودل همه دلدادگان به مملکت را خالی کنند از امید و خیال همه را راحت! خیال کردند با رو کردن و هشتگ کردن املاک نجومی، فیش های نجومی کمرنگ می شوند، آن نما

به پایان آمد اون دفتر؛

حکایت همچنان باقیست!

16 شهریور 1395